• Decrease font size
  • Reset font size to default
  • Increase font size
Видови на тумори
Остеосарком

Остеосаркомот е најчест тип на коскен турмор и учествува со околу 35% од сите примарни малигни тумори на коските. Остеосаркомот израснува од коската т.е. настанува како последица на малигна трансформација на вретенестите клетки (остеобласти и остеокласти), кои ја градат стромата на коската.

Негова основна карактеристика е стварање на туморски остеоид т.е. незрела коска.

Остеосаркомот може да ја зафати било која коска. Сепак, во 50% од случаите, тој ги зафаќа крајните делови на долгите коски на рацете и нозете, а посебно често се јавува во пределот на коленото (на долниот дел од бедрената коска – femur и на горниот дел од коската на потколеницата – tibia).

Повеќе

 

 


Причини и ризик фактори

Причините за настанувањето на остеосаркомот сеуште не се сосема разјаснети. Неговото настанување не може да се спречи, бидејќи се поврзува со случајните генетски мутации или промените на клетките на коската.

Симптоми и знаци

Постојат два доминантни симптоми кај остеосаркомот. Тоа се: болката и отокот на зафатената регија.

Дијагностички постапки

Дијагнозата се поставува со внимателно земена анамнеза, физикален преглед по системи, лабораториски испитувања, рендгенографски испитувања, инвазивни дијагностички процедури...

Развој на туморот

Остеосаркомот се шири по три главни механизми. Тоа се: директно ширење, ширење по крвен пат, ширење по лимфен пат.

Градус и стадиуми

Одредувањето на степенот на диференцираноста на туморот т.е. неговиот градус (G) е од големо значење, како за одредување на стадиумот на болеста и нејзината прогнозата, така и за планирањето на терапијата.

Третмански опции

Третманот на остеосаркомот сè до 1970-тите години бил исклучиво хируршки. Резултатите од само хируршкиот третман биле слаби и стапката на 5 годишното преживување била 20%.

Терапија по стадиуми

Хемотерапијата, како дел од мултидисциплинарниот пристап, значително ги зголеми стапките на 5-годишното преживување кај пациентите со локализирани тумори, од 20% до 60%.

Следење по третман

Пациентите треба да се следат на 3-месечни интервали до 3 години по завршу- вањето на третманот, потоа на 6-месечни интервали до 5 години и на 8-12-месечни интервали до 10 години.

Клинички студии

Статистика

Литература