• Decrease font size
  • Reset font size to default
  • Increase font size
Видови на тумори
Назофаринкс

Голтник (фаринкс)

Голтникот (лат. pharynx) е составен дел на дигестивниот и респираторниот систем.

Тоа е простор над гркланот и хранопроводникот, а позади носната и усна празнина.Низ голтникот минува храната и воздухот. Тој од внатре е овлоѓен со слузника и е составен од поголем број мускули и мембрани.

Човечкиот голтник е диференциран на три дела:

  • Горен (носен) дел - назофаринкс, кој преку парни отвори, наречени хоани комуницира со носот.
  • Среден (устен) дел - орофаринкс, кој се наоѓа зад усната празнина и со неа комуницира преку голтниково стеснување.
  • Долен дел - хипофаринкс, во кој оформениот залак, со помош на јазикот рефлексно се турка наназад и се голта, преминувајќи во хранопроводот. Притоа, отворот на гркланот се затвора со неговото капаче (епиглотис). Со тоа се спречува навлегување на храната во дишните патишта.

Малигни тумори на назофаринкс

Назофарингеалниот карцином во многу земји претставува ретко заболување.

Неговата највисока фреквенција на јавување е во Кина и во земјите на Југоисточна Азија. Во САД секоја година се регистрираат 11.000 нови случаи на карцином на назофаринксот, од кои 8.000 мажи и 3.000 жени. Највисока инциденција на назофарингеалниот карцином во САД се забележува меѓу припадниците на жолтата раса, главно Кинези и Виетнамци и изнесува 10,8 на 100.000.

Карциномите на назофаринксот покажуваат најголема склоност кон далечно метастазирање.

Покрај тоа, назофарингеалните карциноми се со висок ризик од појава на локален рецидив по спроведување на дефинитивна радиотерапија кај локално напреднатата болест.

Регионалните, пак, рецидиви не се вообичаени и се јавуваат кај 10 до 19% од пациентите.

Радиотерапијата беше стандарден третман за сите стадиуми на оваа болест сè до раните деведесетти години кога податоците од истражувањата покажаа подобрување на преживувањето кај локално напреднатите тумори третирани со конкурентна радиотерапија и cisplantin.

Стадиумот е прифатен како прогностички значаен фактор, додека прогностичката важност на хистологијата останува и понатаму контроверзна.

Неколку ретроспективни прегледи укажуваат дека локалната контрола и преживувањето се поврзани со хистолошките суптипови, додека други студии не покажале постоење на поврзаност меѓу хистологијата и успехот во лекувањето.

Главни прогностички фактори што негативно влијаат врз исходот на лекувањето се:

  • големината на туморот,
  • напреднат Т стадиум,
  • инволвирани вратни јазли.

Други фактори што се поврзани со намаленото преживување во некои, но не во сите студии се:

  • возраста,
  • нелимфоепителијална хистологија,
  • долг период помеѓу биопсијата и иницирањето на зрачната терапија,
  • намалена имуна функција при дијагностицирањето,
  • некомплетна ексцизија на инволвираните вратни јазли,
  • бременост во текот на третманот,
  • локорегионален релапс,
  • титар на антитела на ЕБВ (Epstein Barr – вирус).

Малите карциноми на назофаринксот се високо курабилни со зрачна терапија и покажуваат стапка на преживување од 80 до 90%.

Умерено напреднатите лезии без клинички доказ за ширење во цервикалните лимфни јазли се често курабилни и покажуваат стапка на преживување од 50 до 70%.

Пациентите со напреднати лезии, особено тие што се асоцирани со клинички позитивни вратни лимфни јазли, инволвирани кранијални (мозочни) нерви и деструкција на коска, слабо се контролираат локално со зрачна терапија со или без хируршки третман и често развиваат далечни метастази, и покрај локалната контрола.

И покрај тоа што најголемиот број рецидиви се сретнуваат во тек на 5 години од дијагностицирањето, релапс може да се јави и по подолги интервали.

Инциденцата на вторите примарни малигнитети е помала отколку на другите места на главата и вратот.